nr. 75
VICTORIA, BC,
LISTOPAD 2016
NavBar

INFORMACJE 
LOKALNE
ważne adresy i kontakty

NADCHODZĄCE IMPREZY
I WYDARZENIA

W Domu Polskim
Kalendarz imprez
do końca roku

Zabawa Sylwestrowa
Dom Polski
31 grudnia

Polskie delikatesy
znowu mamy
w Victorii


ARTYKUŁY

Od Redakcji

Z.Szczypiński -
Stocznia Gdańska

o przewadze ducha

W.Widział-
Andrzej Wajda

zmarł

E.Kamiński
Zabajkalski mróz

cd zesłańców

E.Starosta-
Średniowiecze-
renesans

historia
język polski

L. Mongard-
Uprawianie
ziół


E.Caputa
Sopocka Polonia

przed wojną

M.Lachowski-
Pod skrzydłami
Melpomeny
w Domu Polskim
W Galerii Stron
Marian Mokwa

malarz marynistyczny

Helena Mniszkówna
Trędowata

odc. 30

Rozmaitości

Indeks autorów

Władysław Widział

Andrzej Wajda


W październiku zmarł Andrzej Wajda, zasłużony polski artysta, rysownik, rozpoznawalny w świecie reżyser filmowy. Za całokształt swej pracy otrzymał w 1991 roku Oskara. Na bulwarze w Hollywood oglądać można jego gwiazdę. Ceniony w Polsce i zagranicą, ma swoich przeciwników, ale przeważają wielbiciele jego twórczości.
Reżyser zostawił po sobie wiele ważnych filmów, poruszających istotne dla współczesnego widza tematy. Stworzył z nich zwierciadło w którym przegląda się polska dusza wraz ze swymi dylematami, kompleksami, obsesjami i trudnymi wyborami; pokazał też nowy rodzaj patriotyzmu zdjętego z piedestałów metafizycznego przeznaczenia, a raczej motywowanego koniecznością dziejów. (Pokolenie, Popiół i diament, Krajobraz po bitwie, Wszystko na sprzedaż, Człowiek z marmuru, Kanał). Reżyser ma w swym dorobku filmy oddające szacunek przeszłości i tradycji, choć nie w sposób bezkrytyczny (Pokolenie, „Popioły”, Ziemia Obiecana, Wesele, Pan Tadeusz, Smuga cienia, Panny z Wilka, Zemsta, by wymienić tylko niektóre, najważniejsze filmy w których Wajda roztacza panoramę polskiej klasyki, przestawiając ją oczyma wrażliwego artysty.)
Ale w swoich w licznych wywiadach reżyser ze stanowczością podkreślał, że jest rzemieślnikiem, a nie artystą.
- Artyści, to ludzie którzy potrafią na przykład kilkoma pociągnięciami pędzla opowiedzieć rozmiar wojennej tragedii – mawiał.
W Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie zaczynał swoją akademicką edukację, tylko jeden człowiek potrafił tak malować Andrzej Wróblewski. Wiedząc, że nie będzie malować tak jak on, Wajda zaczął poszukiwać dla siebie nowej formy ekspresji, dlatego przeniósł się do Szkoły Filmowej w Łodzi na wydział reżyserii. W jednym z wywiadów zapytany o to, co jest dla niego najważniejsze przy robie-niu filmu, stwierdził, że wszystkie aspekty produkcji i praca aktorska i montaż i scenariusz go fascynują, ale istotę filmu stanowi widownia. Widownia nigdy go nie zawiodła, odbiera jego filmy tak, jak sobie to reżyser wymarzył.
A reżyser potrafi zanurzyć widza po czubki głowy w magii czasu i przestrzeni w której nawet największy zbiorowy dramat odnosi się do losu pojedynczego człowieka.
Jednym z ciekawszych filmów Wajdy jest Wesele (1972), zrobione na podstawie dramatu Stanisława Wyspianskiego. To wyjątkowo malarski obraz, reżyser nawiazuje w nim do młodopolskiego malarstwa, wykorzystuje piękno ludowej muzyki, tradycji i stroju. Jego akcja toczy się podczas weselnego wieczora i nocy w trakcie orgiastycznego momentami tańca. Bogactwo barw i dźwięków, niewiele dialogów sprawia, że film jest magicznym widowiskiem opowiadającym o zatraceniu i niemocy, w innej swojej warstwie jest ciągle aktualną metaforą rzeczywistości i tę zaprzeszłą i tą obecną, z którą podobno rozlicza się w swoim ostatnim filmie.
Tuż przed śmiercią reżysera na Festiwalu Filmowym w Gdyni odbyła się premiera ostatniego filmu Andrzeja Wajdy „Powidoki”. Film opowiada o życiu zamieszkałego w Łodzi malarza polskiej awangardy, Władysława Strzemińskiego. Mimo komunistycznych przekonań był on nękany przez władze PRL-u za niezłomność i prawość. Wielu krytyków uważa, że film ten jest swoistym testamentem mistrza wiel-kiego ekranu. >

  Następny artykuł:

Napisz do Redakcji