nr. 26
VICTORIA, BC,
styczeń 2011
NavBar

INFORMACJE 
LOKALNE
ważne adresy i kontakty


NADCHODZĄCE IMPREZY
I WYDARZENIA


ARTYKUŁY

Edward Kamiński -
Co to nieporobiło się

Ewa Caputa

Black Swan

Nominowany do Oskara „Black Swan”, najnowszy film Darrena Aronofsky’go nagrodzony w 2010 Złotym Globem w corocznym konkursie organizowanym przez Hollywood Foreign Press Association, oraz w Bydgoszczy na festiwalu Camera Image nagrodą za najlepsze zdjęcia, wszedł w tym tygodniu na ekrany w Polsce.
W Kanadzie grany jest już od paru tygodni, ale gdy się w końcu wybrałam, by go obejrzeć sala kinowa zapełniona była po brzegi. Nic dziwnego, bo film w zajmujący sposób opowiada o zaczynającej solową karierę młodej balerinie. Jednocześnie odsłania dość hermetyczny zarazem i fascynujący świat sztuki baletowej. W filmie są wspaniale zdjęcia baletowe i takie, które ukazują rąbek życia i pracy tancerek. Z mocną erotyką nowej generacji i dość wysublimowanymi aktami przemocy jest historią o międzyludzkich związkach i sile emocji, ale przede wszystkim o żądzy sukcesu za wszelką cenę. Osobowości pokazane w dobitny, celnie narysowany sposób i relacje między nimi budują w filmie mocne napięcie psychologiczne.
Nina (Natalie Portman) jest debiutującą baletnicą, o niewinności dziecka, (biały łabędź) która dzięki potencjalnie głęboko skrytej w niej ciemnej stronie (czarny łabędź) rozpoznanej przez choreografa dostaje rolę białego i czarnego łabędzia w prestiżowym przedstawieniu baletowym. Dwudziesto - kilkuletnia zdominowana przez matkę ( Barbara Hershey) dziewczyna jest chodzącym, aniołem mieszkającym w różowym pokoju pełnym przytulanek. Jej życie podporządkowane jest karierze, a jego sensem jest pozycja primabaleriny. Nina jest tancerką subtelną i delikatną, ale przecież w każdym drzemie zło i choreograf (Vincent Cassel) w imię sztuki i dla dobra partii w swej nowoczesnej interpretacji Jeziora Łabędzi, stara się z Niny je wydobyć,. I nagle okazuje się, że naciski bliskich jej osób: chore, niespełnione ambicje dominującej matki, tyranizujący ją reżyser spektaklu i koleżanka walcząca o tę sama rolę, (Mika Kunis) wywołują u Niny psychiczną chorobę. Objawy tej psychozy polegającej na rozdwojeniu jaźni są przedstawione w taki sposób, że nie wiadomo czasem, które sceny filmu dzieją się naprawdę, a które są tylko wytworem wyobraźni bohaterki filmu.
To mocny film, ale czy naprawdę taki dobry? Zostawiam to Państwa ocenie.

Następny artykuł

Napisz do Redakcji